Шаноўны Глеб Паўлавіч не паляніўся, а вырашыў адстаяць свае канстытуцыйныя правы на атрыманьне патрэбнае інфармацыі на роднай мове й таму дайшоў да Цэнтральнага аўтавакзалу й "расьпячатаў" кнігу скаргаў і прапановаў.
Тое самае можаце зрабіць і Вы, шаноўныя чытачы, калі Вас хвалюе татальнае абмаскальваньне й абыякавасьць грамадзтва.
Жахлівыя падзеі 11-га красавіка ўскалыхнулі ўсю Беларусь і прымусілі па-новаму глядзець на жыцьцё. Ня стаўся выключэньнем і Бронік, хаця ён заўсёды ставіўся прадумана, але ж задушыць эмоцыі ўнутры сябе, штораз заходзячы ў мэтро, апынулася немагчыма. Так ці інакш, Бронік зрабіўся больш падазроным, хаця пры гэтым і не губляў пачуцьця рэальнасьці.
Неяк ўвечары наш герой вяртаўся дадому пасьля начнога шпацыра па сталіцы. Была першая гадзіна ночы, лічаныя мінакі сьпяшаліся дадому, альбо наадварот, працягваць адпачынак, з самаходаў сноўдалі хіба таксоўкі, ноч не прадказвала нічога звышнатуралёвага. Бронік быў цалкам у сваіх думках, у навушніках граў “Палац”, таму дзіўны кейс непадалёку спачатку не атрымаў гонару займець пэўную ўвагу. Аднак празь лічаныя імгненьні Бронік злавіў сябе на думцы, што тут нешта ня тое.
Падыйшоўшы бліжэй, маладзён пераканаўся ў сваіх падазрэньнях – тое быў новы, адназначна зь якаснае скуры дыплямат, прысутнічалі кодавыя замкі, то бок тое быў дакладна ня скарб мясцовых беспрытульных грамадзянаў. Між іншым, падазроны аб’ект стаяў акурат ля сьцяны дома паміж трубамі, што выключала магчымасьць выпадковага зьяўленьня. Бронік у задуменнасьці зайшоў дадому, узяў ліхтар і зноўку наблізіўся да кейсу. Для паўнаты малюнка толькі не хапала, каб чулася нешта накшталт “цік-так” знутры, аднак стаяла поўная цішыня, двор быў бязьлюдны й нават ахоўнік суседняе будоўлі дзесьці швэндаўся па аб’екце, а не сядзеў на сваім пасту.
Бронік ужо схіляўся да выкліку сапёраў, калі пабачыў немаладую пару, што ішла акурат да маладзёна. Бронік павітаўся й запытаўся, што яны думаюць пра кейс. І тут мужчына аж прасьвятлеў на твар, хутка наблізіўся й узяў кейс, патлумачыўшы, што гэта ягоны. Бронік пацікавіўся, як так атрымалася, на што пачуў арыгінальны аповед пра тое, што мужчына сам італіец, у Менску мае ўласны бізнэс і менавіта ў той дзень пры разгрузцы асабістых рэчаў, выпадкова забыўся забраць кейс, а пасьля добрыя людзі ўзялі й паставілі кейс пад вокнамі, каб гаспадар мог яго адшукаць. Дарэчы, апынулася, што кейс быў нават не замкнёны на кодавы замок, аднак усё засталося на месцах.
На пытаньне Броніка, чаму ж італіец не выглядае зьдзіўленым, маўляў, нехта ж мог і сабе забраць такі шыкоўны дыплямат, мужчына адказаў адназначна: “Беларусь не Італія, у Вас людзі прыстойныя, чужога ня возьмуць!”.